Het is nu 16 November 21:45 uur om precies te zijn. Ik heb besloten om ook maar eens een blog te gaan schrijven. Misschien is het de manier om je dagelijkse zorgen van je af te schrijven.

Mijn weblog heeft de naam altijdpech en ja helaas heb ik dat van klein af aan al ondervonden. Je kent het misschien wel..ouders gescheiden toen ik 4 was (nu bijna 45) dus dat was in die tijd heel wat. Als kind moest je het ontgelden want het was niet netjes als je ouders niet meer bij elkaar woonden en je als kind 1x per 2 weken een dagje naar je vader ging. Had dan ook niet veel vriendinnetjes op school maar gelukkig is dat later wel anders geworden.

Mijn moeder kreeg een nieuwe vriend en weer had ik de pech dat ik zijn slachtoffer werd van incest. Mijn zus was waarschijnlijk weerbaarder dus liet hij haar met rust. Ze is dan ook 4 jaar ouder dan mij en veel harder. Ik was het sociale typetje thuis die altijd naief en behulpzaam was naar anderen. Heb het tot op de dag van vandaag nog nooit aan mijn moeder verteld, alleen met mijn zus over gesproken. Wil het nu ook niet meer doen omdat hij al is overleden en ik mijn moeder dit niet meer wil aandoen.

Op een gegeven moment kreeg ik dan ook mijn eerste vriendje en hadden 3 en half jaar een geweldige tijd samen. Iedereen bij ons in de straat dacht dan ook dat het voor altijd zou zijn. Helaas kwam hier ook een einde aan. Ik betrapte hem met een ander meisje op de kermis. Wat een verdriet heb ik gehad om die jongen.

Jaren later ontmoette ik een nieuw vriendje waar ik uiteindelijk mee ging trouwen en we kregen samen een pracht van een dochter. Welliswaar werd ze 3 maanden te vroeg geboren maar na een paar maanden mochten we haar toch meenemen naar huis. Het was een moeilijke start en door zuurstof gebrek is ze licht gehandicapt maar verder alles oké. Op een gegeven moment begon mijn schoonmoeder zich overal tussen te mengen en koos mijn man voor zijn moeder. Zij wist immers alles beter en regelde dan ook alles voor hem. Mij kon ze om een onduidelijke reden niet uitstaan dus ik kon vertrekken met onze kleine meid die inmiddels 5 jaar was. Ontroostbaar moesten wij een nieuw leven opbouwen. Gelukkig vond ik werk en kon ik als de kleine naar school was werken en na schooltijd lekker samen zijn.

Op een gegeven moment ontmoette ik een man. Hij was hier als asielzoeker vanuit een oorlogsgebied gekomen en je raad het al ik ben er met open ogen ingelopen. De relatie heeft 11 jaar geduurd en ik heb me laten mishandelen op alle denkbare manieren. Totdat ik het lef heb gehad hem er uit te zetten en weer alleen was met mijn dochter. Ik had het wel even gehad met mannen en was dan ook niet van plan weer een relatie aan te gaan. Al mijn vertrouwen in mensen was weg...

Een kennis van mij kon het niet meer aanzien dat ik zoveel pech had en kreeg het idee mijn achterbuurman er op attent te maken dat ook ik alleenstaand was en of hij mij wilde smsen op valentijnsdag. Ik kreeg dan ook een sms en was meteen allert. Een sms terug gestuurd met de vraag: wie ben jij? en hoe kom je aan mijn nummer? Na veel smsen over en weer belde hij mij 's avonds op en hebben we 3 uur gekletst aan de telefoon alsof we elkaar al jaren kenden. Na een aantal weken is hij bij mij op bezoek geweest en hebben we de tijd genomen elkaar te leren kennen. We waren heel gelukkig samen totdat de volgende kink in de kabel kwam. We werden via via door mijn vader opgelicht voor 50.000 euro. Hij vertrok met de noorderzon en wij bleven met de schuld zitten. Wij hebben aangifte gedaan maar ondertussen kregen wij steeds telefoon dat wij moesten betalen ,zo niet werd er loonbeslag gelegd.. We kwamen in een grote nachtmerrie terecht waar we nu nog steeds inzitten. Loonbeslag is er inmiddels(nog) af maar we zijn daardoor in grote problemen gekomen. Leningen kun je niet meer krijgen en zelf de overwaarde van je huis kun je niet opnemen om zo uit die schuld te komen.

2 Jaar later kreeg mijn vriend een hartinfarct en moest hij een bypass in de lies krijgen. Die zomer konden we voor het eerst niks leuks doen met de kids (zijn zoon woont ook bij ons). Het jaar daarop kreeg hij ontslag vanwege de recessie want in de scheepsbouw ging het niet goed. In dat zelfde jaar werd ik diabeet en kon ik de onregelmatige diensten in het verpleeghuis waar ik werkte niet volhouden dus ik kreeg ook ontslag met als reden dat ik een te groot risico was voor de werkgever. Ben via het UWV weer aan de studie gegaan en inmiddels in de opstartfase als ambulant pedicure.

Dit jaar vlak voor de zomervakantie ging het uitzendbureau waar mijn vriend inmiddels werkte failliet. Geen salaris,geen vakantiegeld dus weer konden we geen vaste lasten betalen wat weer achterstanden gaf. Een hyves vriendin wilde voor ons een actie starten om ons hier doorheen te helpen maar er mocht geen rekening geopend worden dus ging het niet door..

In september dit jaar zijn wij getrouwd, welliswaar op een gratis dag maar dat maakte ons niet uit.

Ik vraag me elke dag af wanneer ons geluk eens komt en hoelang we nog in deze situatie moeten leven. Soms heb ik er geen zin meer in omdat alles wat je probeerd en waar je voor vecht iedere keer weer door de een of ander gedwarsboomd wordt.

Ik las laatst een blog over een vrouw die een goede baan had maar veel schulden. Ze wilde wel eens een keer onbezorgd shoppen en wat schetste mijn verbazing?? Ze kreeg zoveel geld dat ze ineens rijk was. Waarom heeft een ander zoveel geluk en wij alleen maar pech en verdriet. Ik wil ook wel eens een leuke kerst met mijn gezin maar zal het wel zelf moeten doen..

Nou dit was het eerst de volgende keer een ander stukje over mijn leven..